پنج‏سال در صحرا

كودك عبد المطلب مدت پنج‏سال در ميان قبيله‏«بنى سعد»بسر برد،و رشد و نمو كافى نمود. در ضمن اين مدت،دو يا سه بار،حليمه او را پيش مادرش برد،و آخرين بار او را به مادرش تحويل داد.

نخستين دفعه،هنگامى بود كه دوران شيرخوارگى او پايان يافت و براى همين جهت او را به مكه برد و با اصرار دو مرتبه باز گرفت.علت اصرار«حليمه‏»،براى باز گرفتن اين بود كه وجود اين طفل باعث‏خير و بركت او گرديده بود و شيوع بيمارى‏«وبا»در مكه سبب شد كه مادر وى نيز خواهش او را بپذيرد.

دفعه دوم،موقعى بود كه دسته‏اى از روحانيون حبشه به حجاز آمده بودند،محمد«ص‏»را، در قبيله‏«بنى سعد»مشاهده كردند.ديدند علائمى را كه در كتابهاى آسمانى،براى پيامبرى كه پس از عيسى خواهد آمد،كاملا در اين طفل موجود است.از اين نظر تصميم گرفتند او را به هر نحوى كه ممكن است‏بربايند و با خود به حبشه ببرند و اين افتخار نصيب آنان گردد. ⁽¹⁾

اين مطلب هيچ استبعادى ندارد.زيرا به تصريح قرآن علائم پيامبر در انجيل بيان شده بود.هيچ مانعى ندارد كه دانشمندان وقت،از روى آن علائم دارنده آن را تشخيص داده باشند.قرآن كريم در اين باره مى‏فرمايد:

«و يادآور هنگامى كه عيساى مريم به بنى اسرائيل گفت:من همانا رسول خدا به سوى شما هستم،و بر حقانيت كتاب تورات كه مقابل من است،تصديق مى‏كنم و نيز شما را مژده مى‏دهم كه بعد از من،رسول بزرگوارى كه نامش(در انجيل من)احمد است،بيايد.چون آن رسول با آيات و معجزات به سوى خلق آمد،گفتند:اين(معجزات و قرآن وى)سحرى آشكار است‏». ⁽²⁾ در اين مورد آيات ديگرى نيز هست كه آشكارا مى‏رساند كه علائم و نشانه‏هاى پيامبر اسلام‏«ص‏»در كتب آسمانى گذشته،صريحا بيان شده بود و امتهاى پيشين از آن با خبر بودند. ⁽³⁾

^{ادامه دارد...}

لطفا روي ادامه مطلب كليك كنيد